Günaydın

Dağınıklık. 30 senedir en istikrarlı olduğum konu. Hatta annemin sözünden çıkmadığım yılları saymazsak en başarılı olduğum alan.

Atilla odan çok dağınık diye söyleniyor annem bazen. Anne bırak odayı hayatım darmadağın diyemiyorum ki üzülmesin. O beni işine gidip gelen, Fenerbahçe kaybedince üzülen, arkadaşları ile dışarı çıkınca sevinen, yakın zamanda evlenip ona torun sevdirecek biricik oğlu olarak görüyor.

Yıkmaya gerek yok onun da hayallerini, zaten yeteri kadar dağınıklık var bir de bunları dökmeyelim şimdi odaya. Haklısın anne, katlıyorum tshirtleri, çoraplarımı da atacağım hemen kirlilerin arasına.

İşin içine anne girince dağılıyor insan. Biraz da onu mutlu edebilmek için toparlamaya başlıyorum etrafı. Lazım olanları yakınıma diziyorum, zarar verenleri kapının önüne koymak yeterli annem alır çöpe atar nasıl olsa. Sorunları çözmek yerine rafa kaldır, olmadı halının altına süpür. Gözden uzak gönülden, annemden saklayabilirsem ben bile unuturum orada olduklarını. Böylesi daha mı iyi? Değil ama daha kolay.

Bu kadarı bile yoruyor insanı. Uyumadan önce şöyle bir bakıyorum eksik gedik var mı? Sorunları, hataları, yanlışları kalp kırıklıklarını bende izi olan her şeyi görebiliyorum. Ne kadar derine saklasam da hissedebiliyorum.

Bu kadarı da fena değil diye yorganın altına girip iyiyle kötünün birbirine karışmasını bekliyorum. En son ne zaman keyifle uyuduğumu hatırlamıyorum, bunu düşünürken kapatıyorum gözlerimi. Bunları düşünürken hayallere dalmak için ayırdığım zamanı harcadığımı hatırlayıp keyifsizliğe sarılıp uyuyorum.

Keyifsiz uyumanın verdiği yorgunlukla kalkıyorum. Halının altına süpürdüğüm kırıklıklar ayağıma batıyor. Açılan çizikten aşağı akan kan durmuyor, yara bir türlü kapanmıyor.

Metabolizma artık yavaş çalıştığından ayağımdaki yaralar da kalbimdeki kırıklar gibi hızla iyileşmiyor. Günaydın, bundan önceki hatalarımın bundan sonraki doğrularıma yön verdiği bir hayata sahip olduğumu fark ediyorum.