Tam 30 yıl bir hafta önce bu saatlerde doğmuşum. Bir hafta sonra sonra 30 yaşına basmış olucam. 30 senenin özetini yazma niyetinde değilim zaten bunu da yapacak hafızaya sahip değilim. Neler yaptığımı kendi kendime soruyorum bazen herkes gibi, cevabı ise sevdiğim şeyleri kovalamışım ki bu kadar hızlı geçmiş oluyor. Veya en mantıklı cevap olduğundan hep bunu tekrarlıyorum.
Şimdi de mutluyum çünkü en büyük sevdam, futbolun peşinde koşup para kazanıyorum. Ne zaman düştüm içine hatırlamıyorum ama ilk maçımı hiç unutamıyorum. 18.10.1987 Fenerbahçe Stadı'ndayım rakip Sarıyer. Sonuç 4-1, Sarıyer galip. Yediğimiz dört gol de gözümün önünde ama Fenerbahçe'nin golü yok hafızamda sadece sesi var Arif Amcam erken çıkarttığından bizi stattan golün sevincini Söğütlüçeşme Tren İstasyonu'ndan duyuyorum. Çoçuk aklı işte ilk yeminimi de o zaman ediyorum bir daha maç bitene kadar çıkmayacağım diyorum...
O sezondan başka hatıram yok sonraki yıl ise şiir gibi, aynı Oğuz-Rıdvan-Aykut gibi. Sarıyer'i yeniyoruz yanlışım yoksa sırf Sarıyer olduğundan belki de öyle geliyor bana ama işte şampiyonuz onu biliyorum. O güne kadar şampiyon olmak nasıl bir şey onu bilmiyorum da aslında, öğreniyorum. Giydiriyorlar Rıdvan formamı caddeye götürüyorlar o zaman anlıyorum şampiyonluğun ne olduğunu ne hissettirdiğini, o gün idrak ediyorum artık Fenerbahçeli olduğumu. Yanımda ailemden kimse yok, annem benden sonra benim için Fenerli oluyor, babam, amcalarım, dayılarım hep Galatasaraylı. Tanımadığım insanların arasında da mutluyum, onların yeni ailem olduğunu hissediyorum.
Bugün üzerime Rıdvan forması giydiren komşumuz Arif Amca yok, seneler önce aramızdan ayrıldığından. Bugün başkaları var hatta daha hiç tanışmadıklarım. 4-5 saat sonra toplanıp kombine alacağız, beraber sevinip beraber üzüleceğiz. Aile olmanın keyfine varacağız. Bugün günlerden Fenerbahçe, ilk seferki gibi heyecanlı. Bugün günlerden Fenerbahçe her zamanki gibi keyifli.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder